-Tato śpi ? -Zapytała zaspanym głosem.
-Tak, śpi i lepiej niech tak zostanie. -Odpowiedziałam z niechęcią w głosie. Nie chciałam by znów robił jakieś awantury, że to wszystko moja wina, że to jak zwykle ja jestem winna, nie miałam najmniejszej ochoty słuchać tego każdego Dnia przed szkołą.
***
Wyszłyśmy z domu jak zwykle w ciszy. Ojciec spal.
-Głodna jestem. -Oznajmiła Amelia.
-Tak, wiem. -Odpowiedziałam z grymasem na twarzy i wyjęłam z kieszeni jakieś drobniaki i podałam je dziewczynie.
-A Ty? -Zapytała.
-Ja nie jestem głodna. -Odpowiedziałam z lekko wymuszonym uśmieszkiem, ale mówiąc szczerze nigdy nie jadłam śniadań nie miałam ochoty jakoś rano jeść. Reszte drogi przeszłyśmy w ciszy. Cały czas myślałam gdzie szukać pracy gdzie by Mnie przyjęli.
***
Skończyłam lekcje dzisiaj godzinę wcześniej nie nie było pani od fizyki więc nas zwolnili. Nie maiłam najmniejszej ochoty wracać tak wcześnie do domu bo wiedziałam, że ojciec już nie będzie spał i znowu będzie się awanturował. Usiadłam na ławce w parku obok szkoły włączając słuchawki i zanurzając nos w książce. Po przeczytaniu rozdziału oczy zaczęły mnie boleć wiec schowałam książkę do Torby i postanowiłam się troszkę rozejrzeć po pobliskich sklepach i popytać czy nie szukają kogoś do pracy. Po godzinnym chodzeniu nic nie udało mi się znaleźć, opuszczając mały sklepik spożywczy wpadłam na jakiegoś chłopaka spadła mi torba i wszystko się wysypało. Szybko zabrałam się za zbieranie. Zaczęłam przepraszać chłopaka nie patrząc na niego wtedy on też uklękł i pomógł mi wszystko pozbierać z podłogi. Gdy już wszystko było pozbierane zarzuciłam torbe na ramię i otrzepałam lekko Kolana.
-Tak bardzo przepraszam ostatnio jestem strasznie nie ogarnięta ...-nie zdążyłam skończyć zdania bo chłopak mi przerwał.
-Nie masz za co przepraszać, to ja Cie nie zauważyłem, poprostu się zamyśliłem. -Chłopak Był bardzo wysoki choć dla mnie wszyscy byli wysocy ze względu na Mój niski wzrost. Włosy miał ciemne, oczy niebieskie z tego co zdążyłam zauważyć.
-Jak biegam to wyłączam mózg i odizolowuję się od rzeczywistości. -Tłumaczył się.
-Nie ma się czym przejmować nikt nie ucierpiał a to najważniejsze. -Zaśmiałam się.
-No tak. -Potwierdził. -W ogóle jak masz na imię ? -Zapytał drapiąc się z tyłu głowy.
-Amm ... noo ... Emily. -Uśmiechnęłam się lekko do chłopaka zadając to samo pytanie.
-Nie kojarzysz mnie? ? -Zapytał zaskoczony.
-Nie ... a powinnam? -Zaśmiałam się.
-Nie, nie. Luke, miło mi. -Odpowiedział podając mi rękę, odwzajemniłam gest. Patrzyliśmy na siebie chwilkę w niezręcznej Ciszy.
-To ja już pójdę. -Powiedziałam wskazując palcem na chodnik znajdujący się za chłopakiem. Pożegnaliśmy się i odeszłam. W sumie do nie wiem czemu skłamałam, że muszę iść, nigdzie mi się nie śpieszyło tym bardziej do domu, to chyba przez tą ciszę nie wiedziałam co powiedzieć wiec troszkę spanikowałam. Po jakimś pół godzinnym spacerze doszłam pod dom gdzie zastanawiałam się czy iść dalej czy do śródka, po chwili namysłu zdecydowałam wejść do Śródka. Weszłam powoli do salonu i sprawdziłam czy ojciec śpi by przypadkiem go nie obudzić. Jednak kamień spadł mi z serca ojca nie było w domu. Rozejrzałam się dokoła i weszłam na schody i wtedy usłyszałam, że ktoś wszedł do domu, pobiegłam szybko na góre i patrzyłam w dół za rogu tak by nikt mnie nie zobaczył, po chwili do salonu wszedł mój brat który rzekomo wyprowadził się z domu ale ciągle tu przychodził. byłam na niego wściekła po tym jak zostawił Mnie i Amelie z ojcem który ciągle pił i ciągle się na naz wyżywał, przez to wolałam go unikać i gdy spał starałam się g nie budzić. Rzuciłam torbę do pokoju i zeszłam na dół.
-Cześć młoda. -Odezwał się Filip, zignorowałam go i poszłam do kuchni, chciałam mu pokazać, że jestem na niego wściekła. Otworzyłam lodówkę w której jak zwykle nic nie było, pogładziłam ręką po brzuchu by uciszyć dochodzący z niego odgłos spowodowany głodem. Zamknęłam drzwiczki i zobaczyłam stojącego w progu Filipa.
-Znowu pusta. -Zaśmiał się. -Masz zajdź do sklepu i kup coś sobie i Amy (Amy tak mówiliśmy na Amelię). -Powiedział i rzucił na kuchenny blat 100zł.
-Nie dzięki. -Odpowiedziałam krzywo spoglądając na chłopaka, nie chciałam jego pieniędzy nie chciałam mu pokazać, że jest mi potrzebny i jeszcze zrobił to z taka łaska i litością.
-Emily weź bo padniecie z głodu obydwie. -Powiedział tylko tym razem był bardziej zmartwiony niż roześmiany.
-Nie musisz się nademną litować daj Amy jej się bardziej przyda.
-Nie tylko jej, nie lituję się. Jesteś cała Blada, wyglądasz jak wrak człowieka. martwię się nie tylko o Amy ale o Cb tez. -Mówiąc to podszedł do Mnie i złapał Mnie za rękę, ale ja ją zabrałam.
-Mogłeś o tym pomyśleć wcześniej, ale nie nie Ty wolałeś Sobie uciec i nas zostawić z tym potworem. Nie, nie potrzebuję twojej pomocy! -Krzyknęłam i wyszłam z kuchni prosto do salonu i wtedy wszedł Mój Ojciec, spanikowałam i chciałam szybko uciec na góre ale Mnie zobaczył i zawołał, odwróciłam się powoli i bardzo nie chętnie. Zdążyłam zauważyć, że jest trzeźwy i miał jakieś torby w rękach prawdopodobnie z zakupami.
-Gdzie uciekasz? -Zapytał z lekkim uśmiechem. Chciałam iść na góre i z nim nie rozmawiać ale coś mi podpowiadało, żebym tego nie robiła.
-Uczyć się ...-Powiedziałam, krzyżując ręce na piersiach.
-Nie możesz Sobie odpuścić chociaż jednego dnia? -Zapytał wchodząc do kuchni ale ciągle go słyszałam i widziałam.
-Mogę ale nie wiem czy chcę ...-Odpowiedziałam wchodząc za nim do kuchni opierając się o ścianę.
-Chciałem spędzić z wami troszkę czasu. -Odpowiedź ojca bardzo Mnie zaskoczyła bo to on ciągle nas traktował jak śmieci. Filip wypluł z powrotem do szklanki wodę, która trzymał w ręce.
-I po do Mnie dzwoniłeś? -Zapytał ojca zaskoczony Filip.
-Tak, czy to takie dziwne ? -Nie wiedziałam o co chodzi. może się boi, żę mu nas odbiorą bo jego jedyne pieniądze to tylko te co dostaje na nas, może do niego dzwonili. nie wiem o co w tym chodzi.
-No bo będziemy mieli gościa. -Odpowiedział po chwili zawahania Ojciec.
-Kogo niby? -Zapytałam zaciekawiona.
-No bo poznałem jedną kobietę i chce wam ja przedstawić.
-Haha. Jakie żałosne, już myślałam, że chcesz się zmienić czy coś a Ty to wszystko robisz do jakieś Babki? Nie mam zamiaru w tym uczestniczyć! -Powiedziałam troszkę głośniej i wyszłam w przejściu mijając się z Amy która była zaskoczona cala sytuacją i kompletnie nie nie wiedziała o co chodzi. Pobiegłam po schodach prosto do swojego pokoju. Usiadłam na łóżku, pocierając dłońmi twarz. nagle ktoś zapukał do drzwi.
- proszę! -Wtedy do pokoju wszedł Filip. -Jeśli przyszedłeś Mnie namawiać żebym przeprosiła ojca i byłą na kolacji to ...-nie skończyłam bo Filip mi przerwał.
-Nie, nie chodzi o to... -Powiedział siadając obok Mnie. -Chciałbym żebyś była na tej kolacji, nie tylko dla ojca ale dla Amy, może on naprawdę się zakochał, może teraz naprawdę będzie lepiej. -Powiedział patrząc na Mnie. -Jeśli nie chcesz dla siebie do zrób to dla Amelii. -Zaczęłam się zastanawiać czy to dobry pomysł wątpiłam w to, że ojciec jeszcze może się zmienić. Już miałam powiedzieć Filipowi, że nie ma mowy, ale do pokoju weszła Amy.
-Hej co tak siedzicie? -Prawie wykrzyczała wpadając nie pokoju.-Emi widziałaś ojca? Och, wreszcie będziemy miały spokój. -Powiedziała tym razem troszkę ciszej żeby Ojciec nic nie usłyszał i zamknęła drzwi. Spojrzałam na Filipa i na Amy i zrozumiałam, że nie mogę jej tego zrobić, wtedy bym wszystko zepsuła.
-Tak, widziałam. -Podeszłam do dziewczyny z lekkim uśmiechem i ją przytuliłam. -Też się cieszę skarbie. -Może ojciec naprawdę się zmieni, może ta kobieta nie jest taka zła, może w niej jest nasza cała nadzieja, że to właśnie Ona go zmieni i nie pozwoli nas skrzywdzić, kobiety bardziej rozumieją takie Rzeczy.
W Tym tygodniu pojawi sie następny rozdział więc zapraszam do odwiedzenia bloga.
♥ ♥ ♥ ♥
-Tak bardzo przepraszam ostatnio jestem strasznie nie ogarnięta ...-nie zdążyłam skończyć zdania bo chłopak mi przerwał.
-Nie masz za co przepraszać, to ja Cie nie zauważyłem, poprostu się zamyśliłem. -Chłopak Był bardzo wysoki choć dla mnie wszyscy byli wysocy ze względu na Mój niski wzrost. Włosy miał ciemne, oczy niebieskie z tego co zdążyłam zauważyć.
-Jak biegam to wyłączam mózg i odizolowuję się od rzeczywistości. -Tłumaczył się.
-Nie ma się czym przejmować nikt nie ucierpiał a to najważniejsze. -Zaśmiałam się.
-No tak. -Potwierdził. -W ogóle jak masz na imię ? -Zapytał drapiąc się z tyłu głowy.
-Amm ... noo ... Emily. -Uśmiechnęłam się lekko do chłopaka zadając to samo pytanie.
-Nie kojarzysz mnie? ? -Zapytał zaskoczony.
-Nie ... a powinnam? -Zaśmiałam się.
-Nie, nie. Luke, miło mi. -Odpowiedział podając mi rękę, odwzajemniłam gest. Patrzyliśmy na siebie chwilkę w niezręcznej Ciszy.
-To ja już pójdę. -Powiedziałam wskazując palcem na chodnik znajdujący się za chłopakiem. Pożegnaliśmy się i odeszłam. W sumie do nie wiem czemu skłamałam, że muszę iść, nigdzie mi się nie śpieszyło tym bardziej do domu, to chyba przez tą ciszę nie wiedziałam co powiedzieć wiec troszkę spanikowałam. Po jakimś pół godzinnym spacerze doszłam pod dom gdzie zastanawiałam się czy iść dalej czy do śródka, po chwili namysłu zdecydowałam wejść do Śródka. Weszłam powoli do salonu i sprawdziłam czy ojciec śpi by przypadkiem go nie obudzić. Jednak kamień spadł mi z serca ojca nie było w domu. Rozejrzałam się dokoła i weszłam na schody i wtedy usłyszałam, że ktoś wszedł do domu, pobiegłam szybko na góre i patrzyłam w dół za rogu tak by nikt mnie nie zobaczył, po chwili do salonu wszedł mój brat który rzekomo wyprowadził się z domu ale ciągle tu przychodził. byłam na niego wściekła po tym jak zostawił Mnie i Amelie z ojcem który ciągle pił i ciągle się na naz wyżywał, przez to wolałam go unikać i gdy spał starałam się g nie budzić. Rzuciłam torbę do pokoju i zeszłam na dół.
-Cześć młoda. -Odezwał się Filip, zignorowałam go i poszłam do kuchni, chciałam mu pokazać, że jestem na niego wściekła. Otworzyłam lodówkę w której jak zwykle nic nie było, pogładziłam ręką po brzuchu by uciszyć dochodzący z niego odgłos spowodowany głodem. Zamknęłam drzwiczki i zobaczyłam stojącego w progu Filipa.
-Znowu pusta. -Zaśmiał się. -Masz zajdź do sklepu i kup coś sobie i Amy (Amy tak mówiliśmy na Amelię). -Powiedział i rzucił na kuchenny blat 100zł.
-Nie dzięki. -Odpowiedziałam krzywo spoglądając na chłopaka, nie chciałam jego pieniędzy nie chciałam mu pokazać, że jest mi potrzebny i jeszcze zrobił to z taka łaska i litością.
-Emily weź bo padniecie z głodu obydwie. -Powiedział tylko tym razem był bardziej zmartwiony niż roześmiany.
-Nie musisz się nademną litować daj Amy jej się bardziej przyda.
-Nie tylko jej, nie lituję się. Jesteś cała Blada, wyglądasz jak wrak człowieka. martwię się nie tylko o Amy ale o Cb tez. -Mówiąc to podszedł do Mnie i złapał Mnie za rękę, ale ja ją zabrałam.
-Mogłeś o tym pomyśleć wcześniej, ale nie nie Ty wolałeś Sobie uciec i nas zostawić z tym potworem. Nie, nie potrzebuję twojej pomocy! -Krzyknęłam i wyszłam z kuchni prosto do salonu i wtedy wszedł Mój Ojciec, spanikowałam i chciałam szybko uciec na góre ale Mnie zobaczył i zawołał, odwróciłam się powoli i bardzo nie chętnie. Zdążyłam zauważyć, że jest trzeźwy i miał jakieś torby w rękach prawdopodobnie z zakupami.
-Gdzie uciekasz? -Zapytał z lekkim uśmiechem. Chciałam iść na góre i z nim nie rozmawiać ale coś mi podpowiadało, żebym tego nie robiła.
-Uczyć się ...-Powiedziałam, krzyżując ręce na piersiach.
-Nie możesz Sobie odpuścić chociaż jednego dnia? -Zapytał wchodząc do kuchni ale ciągle go słyszałam i widziałam.
-Mogę ale nie wiem czy chcę ...-Odpowiedziałam wchodząc za nim do kuchni opierając się o ścianę.
-Chciałem spędzić z wami troszkę czasu. -Odpowiedź ojca bardzo Mnie zaskoczyła bo to on ciągle nas traktował jak śmieci. Filip wypluł z powrotem do szklanki wodę, która trzymał w ręce.
-I po do Mnie dzwoniłeś? -Zapytał ojca zaskoczony Filip.
-Tak, czy to takie dziwne ? -Nie wiedziałam o co chodzi. może się boi, żę mu nas odbiorą bo jego jedyne pieniądze to tylko te co dostaje na nas, może do niego dzwonili. nie wiem o co w tym chodzi.
-No bo będziemy mieli gościa. -Odpowiedział po chwili zawahania Ojciec.
-Kogo niby? -Zapytałam zaciekawiona.
-No bo poznałem jedną kobietę i chce wam ja przedstawić.
-Haha. Jakie żałosne, już myślałam, że chcesz się zmienić czy coś a Ty to wszystko robisz do jakieś Babki? Nie mam zamiaru w tym uczestniczyć! -Powiedziałam troszkę głośniej i wyszłam w przejściu mijając się z Amy która była zaskoczona cala sytuacją i kompletnie nie nie wiedziała o co chodzi. Pobiegłam po schodach prosto do swojego pokoju. Usiadłam na łóżku, pocierając dłońmi twarz. nagle ktoś zapukał do drzwi.
- proszę! -Wtedy do pokoju wszedł Filip. -Jeśli przyszedłeś Mnie namawiać żebym przeprosiła ojca i byłą na kolacji to ...-nie skończyłam bo Filip mi przerwał.
-Nie, nie chodzi o to... -Powiedział siadając obok Mnie. -Chciałbym żebyś była na tej kolacji, nie tylko dla ojca ale dla Amy, może on naprawdę się zakochał, może teraz naprawdę będzie lepiej. -Powiedział patrząc na Mnie. -Jeśli nie chcesz dla siebie do zrób to dla Amelii. -Zaczęłam się zastanawiać czy to dobry pomysł wątpiłam w to, że ojciec jeszcze może się zmienić. Już miałam powiedzieć Filipowi, że nie ma mowy, ale do pokoju weszła Amy.
-Hej co tak siedzicie? -Prawie wykrzyczała wpadając nie pokoju.-Emi widziałaś ojca? Och, wreszcie będziemy miały spokój. -Powiedziała tym razem troszkę ciszej żeby Ojciec nic nie usłyszał i zamknęła drzwi. Spojrzałam na Filipa i na Amy i zrozumiałam, że nie mogę jej tego zrobić, wtedy bym wszystko zepsuła.
-Tak, widziałam. -Podeszłam do dziewczyny z lekkim uśmiechem i ją przytuliłam. -Też się cieszę skarbie. -Może ojciec naprawdę się zmieni, może ta kobieta nie jest taka zła, może w niej jest nasza cała nadzieja, że to właśnie Ona go zmieni i nie pozwoli nas skrzywdzić, kobiety bardziej rozumieją takie Rzeczy.
☻ ☻ ☻ ☻ ☻ ☻ ☻ ☻
No i mamy pierwszy rozdział ^ ^
Mam nadzieje, że chociaż troszeczkę się komuś podobał i że będę mieć jakichś stałych czytelników.
W opowiadaniu będą pojawiać się różne gwiazdy, jak na razie był juz Luke Hemmings z 5 Second Of Summer
W opowiadaniu będą pojawiać się różne gwiazdy, jak na razie był juz Luke Hemmings z 5 Second Of Summer
W Tym tygodniu pojawi sie następny rozdział więc zapraszam do odwiedzenia bloga.
♥ ♥ ♥ ♥
Jej genialny ! <3 Widzę, że następny już jest więc zabieram się za czytanie ^^
OdpowiedzUsuń